Właśnie w tym samym czasie następuje także szybki rozwój nowych idei których najbardziej charakterystycznymi cechami, tak w Polsce, jak i w Europie, było zafascynowanie wcześniej już wspomniana kulturą antyczną i związany z tym humanizm. Ideę humanizmu najlepiej oddaje myśl starożytnego poety Terencjusza: "Jestem człowiekiem i nic, co ludzkie, nie jest mi obce". Renesans przyniósł zatem wzrost zainteresowania ludzką naturą i korzyściami, które płyną z jej wszechstronnego rozwoju W poetycki sposób przedstawia hasła humanistyczne Jan Kochanowski we fraszce "Do gór i lasów". Choć tytuł mógłby sugerować, że chodzi tu o opis krajobrazu, w rzeczywistości wiersz zawiera wzorzec renesansowego życiorysu. Podmiot liryczny wymienia kolejno różnorodne zawody, w których pracował i kraje, które odwiedził. Z takiego podsumowania wyłania się obraz humanisty - człowieka doświadczonego i wykształconego, który w życiu skosztował już prawie wszystkiego. Najbardziej charakterystyczne dla renesansowej postawy poety jest zakończenie tej fraszki. Poeta dostrzega "srebrne w głowie nici", a więc zdaje sobie sprawę z nieubłaganego upływu czasu. Uświadamiając sobie krótkość żywota wyciąga z tego faktu zupełnie odmienne wnioski od człowieka minionej, średniowiecznej epoki. Ponieważ życie tak szybko przemija należy wykorzystywać każdą chwilę dnia. Inne z fraszek poruszają również tematy dotyczące życia codziennego takie jak chociażby wróżka . Mamy z tym do czynienia w fraszce „O doktorze Hiszpanie” – Utwór ten jest anegdotą o prawniku królewskim, który mając dość ucztowania wymknął się z grona zabawiających się kompanów. Na niewiele się jednak to zdało, bo towarzysze zabawy wyłamali drzwi („doktor nie puścił, ale drzwi puściły”) i przymusili nieszczęśnika do picia. Efektem był poranny kac bohatera, który swój stan dowcipnie komentuje: „Szedłem spać trzeźwo, a wstaję pijany”. W utworze z cyklu pt. „Na fraszki” poeta dodaje, że nadmierne spożywanie alkoholu jest szkodliwe dla zdrowia, hazard przynosi więcej strat niż zysków, a brak nadziei na odwzajemnioną miłość sprawia wielki ból, „suszy barzo kości”. „A cóż czynić?”- pyta Jan w pierwszym zdaniu swego utworu- otóż „Jan fraszki niech pisze!”. Po początkowym pouczeniu poeta zaskakuje nas puentą, w której wręcz zachęca do picia, hazardu i miłowania, po to tylko, aby miał o czym pisać. Wszak tematyka wesoła, biesiadna była chyba najbardziej znamienna dla fraszek- krótkich utworów o sprawach błahych. Kochanowski – tworzył małe arcydzieła, które na trwałe weszły do skarbnicy poezji polskiej. Mądrości życia, które zawierzał nam we Fraszkach, tu są jakby dodatkowym umotywowaniem jego aspiracji do miana poety na miarę dziejów. Jest to istna kronika polskiego towarzystwa i obyczajów. Wszystko to co znajduje się we wnętrzu człowieka, czyli miłość, pijaństwo, zdrada, hulanka, przywiązanie do tradycji itd., zostało zapisane w karty Fraszek. Kochanowski we fraszkach przedstawiał człowieka, krytykując jego wady. Inny sposób wybrał Łukasz Górnicki w utworze „Dworzanin Polski”. Ukazuje tam wzór idealnego dworzanina oraz „dwornej pani” . Akcja toczy się w willi biskupa Maciejowskiego pod Krakowem. Do najważniejszych kategorii eksponowanych w utworze Górnickiego należą elegancja, wdzięk, wytworność oraz kultura osobista. Ideał dworzanina, wyłaniający się w wypowiedziach współrozmówców, posiada cechy głęboko zakorzenione w kulturze. Były one prezentowane już w starożytności przez takich autorów jak Platon czy Arystoteles. Wdzięk w tym dziele ma szczególne znaczenie, jest pojęciem z zakresu poetyki normatywnej. Człowiek cechujący się wdziękiem sprawia wrażenie, że wszystko czyni bez najmniejszego wysiłku, cechuje go tzw. „zmyślna niedbałość” we wszystkich dziedzinach życia, również w mowie. Wymagał od dworzan polskich znajomości języków, muzyki, poezji i historii, dbałości o maniery oraz o swój szlachecki status. Zalecał kształcenie młodzieży za granicą, a także oprócz pracy nad rozwojem duchowym, podkreśla rolę sprawności fizycznej i zaprawy w rzemiośle rycerskim. Górnicki bezkrytycznie podchodzi do zagranicznych ideałów i opowiada się za zaszczepieniem ich na polskim gruncie Ostatnim, najważniejszym kryterium dworskości jest głębia duchowa, liczne zalety ducha. Na te składają się: wysoka kultura intelektualna, męstwo w czasie wojny, a rozwaga i umiar, gdy panuje pokój. Ponadto idealny dworzanin powinien mieć dobry wpływ na swego przełożonego. Wszystkie to razem powoduje, iż dostajemy obraz człowieka światłego, wykształconego, znającego się na kulturze i sztuce oraz czerpiącego inspiracje z innych kultur. Dla osoby takiej najważniejsze jest sprawianie odpowiedniego wrażenia na innych, a nawet życie na pokaz.